Ya O Düşünce Gerçek Değilse?

Gün içinde zihninizden geçen düşünceleri hiç saymayı denediniz mi?

Muhtemelen hayır. Zaten saymak mümkün de değil. Çünkü insan zihni durmaz. Ortalama bir insan, farkında olsun ya da olmasın, gün boyunca on binlerce düşünce üretir. Ve işin ilginç tarafı şu: Bu düşüncelerin büyük bir bölümü yenisi değildir. Dün düşündüklerimizin, geçen ay kafamıza taktıklarımızın, hatta yıllar önce yaşadığımız bir anın farklı kılıklara girmiş hâlidir.

Daha da ilginci, bu düşüncelerin çoğu olumsuzdur. Zihin, doğası gereği “tehlike” arar. Olabilecek en kötü ihtimali hesaplar. Bunu yaparken de geleceğe dair senaryolar üretir. “Ya olmazsa…”, “Ya başaramazsam…”, “Ya yine aynı şey olursa…”

Ama burada durup çok basit, çok güçlü bir soru sormak gerekiyor:

Ya o düşüncen gerçek değilse?

Çünkü olumsuz düşüncelerin büyük bir kısmı, henüz yaşanmamış bir geleceğe aittir. Yani şu anda var olmayan bir senaryoya. Zihin bunu düşünür, beden ise gerçek sanır. İşte sorun tam olarak burada başlar. Beyin, o düşünceyi yaşanıyormuş gibi algılar ve bedeni buna göre hazırlar. Stres hormonları salgılanır, nefes daralır, kaslar gerilir, enerji düşer. Aslında hiçbir şey olmamıştır ama beden, olmuş gibi tepki verir.

Bu durum sadece ruh hâlimizi etkilemez. Bilim bize şunu söylüyor: Sürekli olumsuz düşünceler üretmek, kortizol gibi stres hormonlarını kronik olarak yükseltir. Bu da bağışıklık sistemini zayıflatır, uyku düzenini bozar, sindirimi etkiler. Yani düşünce sandığımız şey, bir anda biyolojiye dönüşür.

Ve burada fark etmemiz gereken çok önemli bir gerçek var:

Olumsuz düşünce, bizi motive etmez. Tam tersine, bizi aşağı çeker. Enerjimizi bugünde düşürürken, geleceği de zihnimizde daha karanlık bir yer hâline getirir. Henüz yaşanmamış bir olay için, bugünden bedel ödemeye başlarız.

Peki çözüm ne?

• Düşünceleri susturmak mı? Hayır.
• Pozitif olmaya zorlamak mı? O da değil.

Asıl çözüm, düşünceyle gerçeklik arasındaki farkı ayırt etmeyi öğrenmek. Her düşüncenin doğru olmadığını, her senaryonun gerçekleşmek zorunda olmadığını fark etmek. Ve bu farkındalığın kapısını açan en güçlü araçlardan biri: nefes.

Nefes, zihnin bedenle temas noktasıdır. Düşünce hızlandığında nefes bozulur. Nefes yavaşladığında zihin sakinleşir. INVENTION bakış açısında nefes, yalnızca oksijen alışverişi değildir; sinir sistemini yeniden dengeleyen bir anahtardır. Nefes düzenlendiğinde, stres hormonları azalır, beden “tehlike yok” mesajını almaya başlar. Böylece olumsuz düşünce, eski gücünü kaybeder.

Ve işte tam bu noktada o soru tekrar anlam kazanır:

Ya o düşünce gerçek değilse?

Bu soruyu kendinize sormak, düşünceyi inkâr etmek değildir. Onu yerli yerine koymaktır. “Bu bir düşünce. Bir olasılık. Bir senaryo. Ama gerçek olmak zorunda değil.” diyebilmektir. Bu yaklaşım, zihni yumuşatır, bedeni rahatlatır, anın enerjisini geri kazandırır.

Belki de yapılması gereken tek şey, her olumsuz düşüncede durup nefes almak ve şunu hatırlamak:

Zihnim bugün olmayan bir geleceği anlatıyor olabilir.

Ve ben, şu anda, burada güvendeyim.

Bazen hayat, düşündüğümüz kadar karmaşık değildir.

Bazen tek mesele, bir düşünceye fazla inanmış olmaktır.

Alkın Yöney