İzin Ver, Olsun…

Bazen Yaşamda Aradığın Cevap, Aramayı Bıraktığın Anda Gelir

Hayatınızda hiç öyle bir an oldu mu?

Ne yapacağınızı bilemediğiniz, hangi kararı verirseniz verin yanlış olacakmış gibi hissettiğiniz…

Bir şeyi düzeltmek için daha fazla düşündüğünüz, daha fazla uğraştığınız, daha fazla kontrol etmeye çalıştığınız hâlde hiçbir şeyin değişmediği bir an…

Belki bir ilişkinin içinde, belki bir ayrılığın, bir kaybın, bir hayal kırıklığının…

Belki de sadece hayatın nereye gittiğini anlayamadığınız bir dönemin içindeydiniz.

İşte tam böyle zamanlarda zihnimiz daha fazla çalışmaya başlar.

“Ne yapmalıyım?”

“Nerede hata yaptım?”

“Ya böyle olursa?”

“Ya düzelmezse?”

Zihin cevap aradıkça daha fazla soru üretir. Ve bazen insan, çözmeye çalıştığı şeyin içinde kaybolur. Tam da böyle zamanlarda dünyanın en tanınmış şarkılarından biri birkaç kelimeyle çok büyük bir şey söyler:

“Let it be.”

Türkçede bu ifade çoğunlukla “Bırak olsun” şeklinde karşılanır.

Ben ise bu sözleri dinlediğimde onu biraz farklı duyuyorum.

Benim için:

Let it be…
İzin ver, olsun.

Bu, aynı sözlere farklı bir pencereden bakmak.

Çünkü bazen birkaç kelime, insanın kendi hayatındaki deneyimlerle bambaşka bir anlam kazanabilir.

İzin vermek, vazgeçmek değildir!

Benim için “izin ver, olsun” demek; hiçbir şey yapmamak, mücadeleden vazgeçmek ya da hayatı kendi hâline bırakmak değildir.

Tam tersine…

Elinden geleni yaptıktan sonra, hayatın kendi payına düşen kısmını gerçekleştirmesine alan açmaktır.

Kontrol edemediğin şeyi zorlamamaktır.

Geçmişi değiştirmek için bugünü tüketmemektir.

Henüz yaşanmamış bir geleceği zihninde defalarca yaşamamaktır.

Ve belki de en önemlisi, hayatın kendi ritmine güvenmektir.

Bazen bir şeyin gerçekleşmesi için daha fazla çabalamaya değil, onun gerçekleşmesine izin vermeye ihtiyacımız vardır.

Bir rüyadan doğan cümle

“Let It Be”yi özel yapan yalnızca melodisi değildir.

Paul McCartney, Beatles’ın yoğun çatışmalar yaşadığı zor bir dönemde annesi Mary’yi rüyasında gördüğünü ve bu deneyimin ona büyük bir huzur verdiğini anlatır.

Annesi Mary’yi genç yaşta kaybetmiş olan McCartney için bu rüya derin bir anlam taşır.

Ve o deneyimden, şarkının merkezindeki o sade cümle doğar:

Let it be.

Bazen hayatın en büyük bilgeliği en beklenmedik anda gelir.

Bir rüyanın içinde…

Bir şarkının birkaç kelimesinde…

Ya da bazen sadece kendi nefesinin sessizliğinde.

Çünkü cevap her zaman dışarıdan gelmez.

Bazen cevap, zihnin gürültüsü azaldığında içeriden duyulur.

Karanlığın içinde bir ışık vardır

Şarkı, zor zamanlardan ve karanlığın içinde parlayan bir ışıktan söz eder.

Bu bana hayatın çok temel bir gerçeğini hatırlatıyor:

Karanlık, ışığın yokluğu değildir. Bazen ışığı görebilmek için geçtiğimiz bir alandır.

Hepimiz hayatımızın bazı dönemlerinde karanlıkta kalabiliriz.

Bir kayıp yaşayabiliriz.

Çok istediğimiz bir şey gerçekleşmeyebilir.

Bir insan hayatımızdan çıkabilir.

Bir kapı yüzümüze kapanabilir.

Ve bazen hiçbir şey olmamış gibi görünürken içimizde büyük bir boşluk oluşabilir.

O anlarda zihnimiz hemen bir açıklama ister.

Oysa her şeyin cevabını bugün bulmak zorunda değiliz.

Bazı cevaplar zamana ihtiyaç duyar.

Bazı yollar ancak yürümeye başladığımızda görünür.

Peki nefes bunun neresinde?

Tam merkezinde.

Çünkü nefes bize her saniye aynı şeyi öğretir:

Al ve Ver

Nefes alırken hayata yer açarsın.

Nefes verirken izin verirsin.

Omuzların gevşer.

Çenen gevşer.

Bedenindeki gereksiz gerilim çözülür.

Ve bir süre sonra fark edersin:

Her şeyi tutamazsın.

Bir nefesi sonsuza kadar içeride tutamazsın.

Bir anı sonsuza kadar yaşayamazsın.

Bir insanı sonsuza kadar yanında tutamazsın.

Geçmişi değiştiremezsin.

Geleceği tamamen kontrol edemezsin.

Hayatın doğal ritmi de zaten böyledir:

Almak ve vermek.

Tıpkı nefes gibi.

Cevabı henüz bilmiyorsan da yaşamaya devam edebilirsin

Şarkının en güçlü mesajlarından biri burada saklıdır:

There will be an answer.

Bir cevap olacak.

Fakat cevap hemen gelmek zorunda değildir.

Belki hayatın en büyük sınavlarından biri de budur:

Cevabı henüz bilmiyorken yaşamaya devam edebilmek.

Henüz ne olacağını bilmiyorsun.

Yine de nefes alıyorsun.

Yolun nereye çıkacağını bilmiyorsun.

Yine de yürüyorsun.

Bir yaranın ne zaman iyileşeceğini bilmiyorsun.

Yine de hayatın içinde kalıyorsun.

İşte güven tam burada başlıyor.

Her şeyi bilmekte değil;

bilmediğin hâlde ilerleyebilmekte.

Bugün kendine izin ver

Belki bugün çözmeye çalıştığın bir şey var.

Bir karar…

Bir ilişki…

Bir geçmiş…

Bir gelecek…

Bir insan…

Ya da sadece zihninin durmadan ürettiği ihtimaller.

Bugün kendine şu soruyu sor:

“Bunu çözmek için gerçekten daha fazla düşünmeye mi ihtiyacım var, yoksa biraz nefes almaya mı?”

Sonra gözlerini kapat.

Nefes al.

Ve verirken biraz gevşe.

Düşüncelerini susturmaya çalışma.

Onlarla savaşma.

Sadece gelip geçmelerine izin ver.

Çünkü sen düşüncelerin değilsin.

Sen, onları fark edebilen kişisin.

Ve fark ettiğin anda yeniden seçim yapma gücüne sahip olursun.

Belki “İzin ver, olsun” demek;

Ben elimden geleni yapacağım.
Sonra hayatın kendi payına düşen kısmını yapmasına izin vereceğim.

Bu, vazgeçmek değil.

Bu, güvenmektir.

Hayata…

Kendine…

Ve henüz göremediğin ihtimallere…

Çünkü hayatın bütün cevaplarının bugün elinde olması gerekmiyor.

Bazı cevaplar zamanla gelir.

Bazı yollar yürüdükçe açılır.

Bazı ışıklar karanlıkta görünür.

Ve bazı şeyler, biz onları zorlamayı bıraktığımızda olması gereken yere doğru hareket etmeye başlar.

O yüzden bugün bir an dur.

Nefes al.

Ve kendine izin ver.

Her şeyi şimdi çözmek zorunda değilsin.

Bazen yaşamda aradığın cevap, aramayı bıraktığında gelir.

Belki de hayatın sana söylemeye çalıştığı şey çok basittir:

İzin ver, olsun…

Ve sonra nefes al.

Çünkü bazen cevap gerçekten vardır.

Sadece henüz zamanı gelmemiştir.

Alkın Yöney